Toplum olarak en çok sığındığımız sloganlardan biridir: “Kadın kadının yurdudur.” Ancak ne yazık ki bazı insanlar, ellerine geçen ilk güç kırıntısında veya oturdukları geçici koltuklarda bu cümlenin tam tersine dönüşüyor. Kendine verilen yetkiyi, emeğiyle var olmaya çalışan insanları ezmek için bir silah gibi kullananlar, gerçek güç ile kibri birbirine karıştırıyor.
​Gözlemlediğimiz şey açık: Güç, karakteri değiştirmemeli; aksine karakterin ne olduğunu ortaya çıkarabilmelidir. Bir insanın rızkıyla oynamayı, gücünün yettiğine haksızlık yapmayı veya makamını başkalarını değersizleştirmek için kullanmayı “başarı” sanmak büyük bir yanılgıdır. Savunmasız gördüğü insanlara üstünlük taslayanların unuttuğu çok temel bir kural var: Unutulmasın ki; ne bir koltuk çiviyle yere sabitlenmiştir, ne de o koltuğa oturan kişi oraya ebediyen çakılmıştır. Makamlar geçici, makamı yönetenlerin bıraktığı izler kalıcıdır.
​Gerçek güç, ezmekle değil; adaletle, liyakatle ve duruşla ölçülür. Kendi kibrinin gölgesinde başkalarının emeğini karanlığa boğmaya çalışanlar bilmelidir ki, adalet duygusu eninde sonunda yerini bulur. Devranın dönmesi bir temenni değil, hayatın değişmez ritmidir. Gücünü insanları yakmak için kullananlar, gün geldiğinde o gücün gölgesinden bile mahrum kalırlar.